|
نوحه، محرم، حضرت عباس
همیشهی خدا نام عباس با یاد حسین همخانه بوده است! چرا که عباس گفته است: «زندگی ام در بندگی حسین معنا میشود» و این یعنی نهایت عشق. هرم عطش را که میشنود، رخصت میگیرد و دل به دریا میزند. شریعه، هنوز چشم های نگران عباس را در حافظه دارد و اگر نم اشک عباس نبود، برای همیشه، فرات عقیم میماند. عباس به مرگ نمیاندیشید، به مرگ میخندد و میداند شهادت، پشت نخلها ایستاده است. برای شهادت انتظار میکشد و انتظار چقدر دشوار است. عباس چشم به راه شهادت است و غمناک از وعده ای که نتوانسته به آن وفا کند؛ وعده آب به اصحاب خمیه. چه سخت میگذرد بر عباس و چه آشوبی است در دلش. شهادت، انتظار کودکان و اهل خیمه، فرات، شرم و... در نگاه عباس صف کشیدهاند و چشمان او، فراتی زاینده است که تلخ میجوشد. عباس رمز مردانگی و راز وفاداری های شگفت آور است. نام عباس، یادآور خانه کاهگلی امّ البنین است! نام عباس، تبسم اشتیاق بر لبان حسین است. راز مردانگی در دستان او نهفته است و فرات تا همیشه عطش، تشنه دستهای با وفای او خواهد ماند. عباس و آب، توأمان وفاداریاند بر کناره شط. ترنم عاشقانه کلمه عباس، روح بخش دل های بی جان است و قرار جان های پریشان. منبع : تبیان
|
